ŻYCIE CODZIENNE

Życie nie tylko koncentrowało się nad brzegami rzeki, ale w ogóle było możliwe tylko dzięki jej istnieniu. Egipt jest darem Nilu pisał w V w. p.n.e. grecki podróżnik Herodot, nazywany Ojcem Historii. Miał w prawdzie na myśli fakt, że delta Nilu powstała z osadzających się namułów rzeki, popularnie jednak cytuje się jego zdanie, by podkreślić rolę jaką spełniał Nil nawadniając i użyźniając kraj podczas corocznych wylewów. Miało to decydujące znaczenie dla rolnictwa, na którym oparte było całe egipskie życie. Deszcze padające w górach Abisynii sprawiały, że pod koniec lipca Nil zaczynał przybierać i na kilka miesięcy rozlewał się po całym kraju, nawadniając pola, wypłukując sól z ziemi i osadzając żyzny muł. Zbyt wysoki wylew kończył się powodzią, zbyt niski – brakiem urodzaju i głodem. Nic więc dziwnego, że od najwcześniejszych czasów Egipcjanie rozwinęli system obserwacji (w tzw. nilometrach) i zapisu poziomów Nilu.

Dobroczynny zapewniający dostatek wylew był personifikowany z jako bóg Hapi, przedstawiany jako mężczyzna o obfitych kształtach. Nil stanowił główny szlak transportowy i żegluga pełniła kluczowa rolę zarówno w życiu codziennym, jak i w wyobrażeniach dotyczących świata nadprzyrodzonego i życia po śmierci.

Fauna i flora nilowa stanowiła jeden z istotnych elementów egipskiego życia: połowy ryb i polowania na ptaki dostarczały żywności; zbiór papirusu umożliwiał budowę trzcinowych łodzi, wyplatanie mat, koszy, sandałów i sznurów, a także produkcje materiału piśmienniczego. Funkcjonowała także w sferze symboliki. Powszechnie spotykane lilia i papirus stały się roślinami heraldycznymi Górnego i Dolnego Egiptu, zwierzęta wiązano z bóstwami. Szczególne znaczenie miały groźne gatunki takie jak krokodyl i hipopotam, budzące lęk, ale także obłaskawiane w formie zabawek.

Nil zapewniał funkcjonowanie rolnictwa irygacyjnego. Tereny uprawne pocięte były siecią kanałów ze śluzami i groblami, co umożliwiało maksymalne wykorzystanie żyzności ziemi. Egipcjanie uprawiali głównie pszenice i jęczmień, z których wyrabiano chleb i piwo, stanowiące podstawę egipskiej diety., Mimo stosunkowo prostych metod uprawy ziemi, sprzyjający klimat i wylewy rzeki pozwalały zazwyczaj na obfite zbiory, umożliwiające magazynowanie wielkich ilości zboża. Chociaż zdarzały się lata chude jak te opisane w biblijnej historii Józefa, to zwykle panował dobrobyt, co sprawiało, że do Egiptu często przybywali cierpiący niedostatek cudzoziemcy. W czasach rzymskich Egipt był wręcz spichlerzem cesarstwa. Oprócz zboża uprawiano wiele gatunków warzyw i owoców, w tym figi, daktyle i winogrona.

Hodowla zwierząt obejmowała tradycyjne rodzaje: bydło, owce, kozy, kaczki, gęsi. Zwierzętami transportowymi były przede wszystkim osły, konie pojawiły się wraz z najazdem Hyksosów. Natomiast kojarzone dzisiaj powszechnie z Egiptem wielbłądy rozprzestrzeniły się dopiero w okresie grecko-rzymskim. Niekiedy Egipcjanie dokonywali eksperymentów hodowlanych, próbując udomowić tak nietypowe gatunki jak hieny czy żurawie. Rolę zwierząt domowych pełniły psy, wykorzystywane do polowania, a także małpy. Dopiero od Średniego Państwa pojawiły się koty.

Tereny uprawiane graniczyły z pustynią. Oprócz eksploatacji bogactw naturalnych, przede wszystkim surowców skalnych, złota i miedzi, tereny pustynne były obszarem polowań. Wilgotniejszy niż obecnie klimat sprawiał, że w Egipcie występowało wiele gatunków spotykanych dzisiaj tylko w głębi Afryki, jak lwy, antylopy i strusie.

Świat zwierzęcy i roślinny otaczający Egipcjan znajdował częste odzwierciedlenie w formie dekoracji i przedmiotów codziennego użytku. Poddani faraona cenili piękno i wygodę. Wytwory egipskich rzemieślników charakteryzuje elegancja i oryginalność formy, funkcjonalność i precyzja wykonania.

Źródło: http://www.muzarp.poznan.pl/muzeum_new/muz_pol/wystawy_stale/egipt/zycie_codz/zyc_codz.html