EGIPSKI KLIMAT

Egipt leży w strefie klimatu zwrotnikowego skrajnie suchego.

Tylko wąski pas północnego wybrzeża należy do strefy klimatów podzwrotnikowych typu śródziemnomorskiego.

Lato (od maja do października) jest bardzo gorące i suche.

Zima jest chłodniejsza zwłaszcza w regionach pustynnych.

Najkorzystniejszym okresem turystycznym jest wiosna (od marca do maja) i jesień (październik i listopad).

Wiosną wieje suchy i gorący wiatr pustynny zwany chamsin bądź chamsun, wywołuje on burze piaskowo-pyłowe i bywa uciążliwy przy korzystaniu z kąpieli i nurkowaniu w Morzu Czerwonym.

Latem klimat Egiptu jest dla Europejczyka bardzo uciążliwy.

Temperatury dochodzą do 55 st. C w cieniu. Duża różnica temperatur między dniem a nocą oraz klimatyzacja w hotelach, sklepach i autobusach może być powodem przeziębień.

Suma opadów deszczu nie przekracza kilkudziesięciu milimetrów.

W południowych regionach Egiptu jest ona jeszcze niższa.

Większe opady występują jedynie na wybrzeżu Morza Śródziemnego, gdzie ich roczna suma dochodzi do ok. dwustu milimetrów.

Na obszarach pustynnych Egiptu wskutek dużego wypromieniowania noce są bardzo chłodne, zimą występują nawet przymrozki.

W Egipcie panują cztery rodzaje klimatu: Śródziemnomorski na wybrzeżu w okolicach Aleksandrii, Półpustynny w okolicach Kairu, Umiarkowany w dolinie Nilu oraz Pustynny na południu.

Temperatura wody w morzu przez cały rok jest wysoka, a jedynie zimą spada niekiedy poniżej 20 st. C.

Od czerwca do września w Egipcie panują upały, a temperatura powietrza rzadko schodzi poniżej 30 st. C.

Ponadto latem w dużych egipskich miastach turystycznych panuje smog. Zwiedzanie może być w tym okresie nieco uciążliwe z powodu palącego słońca.

Najlepsza pogoda na zwiedzanie panuje od marca do maja i od września do listopada. Miesiące zimowe to dobry czas na podziwianie piękna egipskich zabytków. 

Z powodu bardzo ciepłego klimatu konieczne jest częste uzupełnianie płynów, pokrywanie ciała kremem z filtrem UV o wysokim faktorze oraz noszenie okularów przeciwsłonecznych i nakrycia głowy.

Średnie temperatury powietrza i wody:

Styczeń: powietrze - 23 st. C, woda - 22 st. C

Luty: powietrze - 24 st. C, woda - 22 st. C

Marzec: powietrze - 29 st. C, woda - 23 st. C

Kwiecień: powietrze - 30 st. C, woda - 25 st. C

Maj: powietrze - 28 st. C, woda - 23 st. C

Czerwiec: powietrze - 30 st. C, woda - 24 st. C

Lipiec: powietrze - 32 st. C, woda - 25 st. C

Sierpień: powietrze - 34 st. C, woda - 26 st. C

Wrzesień: powietrze - 33 st. C, woda - 26 st. C

Październik: powietrze - 30 st. C, woda - 24 st. C

Listopad: powietrze - 29 st. C, woda - 25 st. C

Grudzień: powietrze - 24 st. C, woda - 22 st. C

ŹRÓDŁA:

http://www.egiptwczasy.com/pogoda-egipt.html

http://www.synaj.com/pogoda.html

ARCHITEKTURA WSPÓŁCZESNEGO EGIPTU

To, z czego składa się konglomerat współczesnego Egiptu, to szereg kontrastów i warstw historycznych, począwszy od starożytności, poprzez Imperium Rzymskie, okres panowania dynastii islamskich, po historię współczesną.

W Kairze i w większości większych miast można spotkać wszystko: wieżowce, autostrady, hotele międzynarodowych sieci, restauracje, reklamy, zachodnią odzież, starożytne budowle i pomniki, meczety, kościoły koptyjskie i suki, czyli tradycyjne targi arabskie. Wszystko miesza się tworząc niepowtarzalną mozaikę, jaką przedstawia dzisiejszy Dar Nilu.

W ciągu czasu Egipt stał się nowoczesnym centrum Afryki. Kraj szczyci się licznymi portami lotniczymi i morskimi oraz siecią autostrad łączących ważne miasta. Rozkwit przeżywa branża telekomunikacyjna i usługi internetowe, co tworzy fragment niezbędnej dla stałego rozwoju infrastruktury.

Odkryj najważniejsze osiągnięcia współczesnej architektury egipskiej, takie jak Bibliotheca Alexandrina, Wielka Tama w Asuanie i muzea sztuki współczesnej.

ARCHITEKTURA STAROŻYTNEGO EGIPTU

Najwspanialsze dzieła, świadczące równocześnie o potędze kraju, powstają w okresie starego państwa. To przede wszystkim ogromne piramidy, z których najważniejszymi są piramidy Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa w Gizie. Powstają również okazałe świątynie. Do budowy używano wtedy kamienia.

W okresie średniego państwa nadal występuje ten sam typ architektury, ale budulcem w przypadku piramid jest już raczej cegła. Popularne są jednocześnie grobowce kute w skale, z których najsłynniejsze znajdują się w Beni Hassan.

W czasach nowego państwa duży nacisk kładzie się na architekturę świątynną. Wykształcony zostaje wtedy kanon, zgodnie z którym budowane są wszystkie kompleksy (przystać nad Nilem, dalej Aleja Sfinksów prowadząca do potężnych Pylonów, z którymi znajduje się dziedziniec i sala kolumnowa, sala barki, a na końcu sanktuarium)

Przykładem tego typu kompleksu są zachowane do dziś ruiny w Karnak koło Luksoru.

Typowe formy architektoniczne to filar, który stanowi podstawowy element konstrukcyjny i kapitel (zwieńczenie kolumny w formie kwiatu lotosu lub liści palmowych).

W architekturze dominowały surowce miejscowe, a wiec w budownictwie mieszkaniowym i usługowym cegła mułowa oraz maty tkane z papirusu, a w budownictwie monumentalnym wapień, piaskowiec, alabaster, granit i bazalt.

Podstawą piramidy był kwadrat; cztery boki miały prawie identyczne długości. najpierw wznoszono rdzeń piramidy, potem wciągano po rampach bloki tworzące lico. układano je od góry w dół.

Kamienne bloki trzeba było przywieźć barkami na miejsce, z oddalonych o dziesiątki kilometrów kamieniołomów; następnie bloki należało odpowiednio wygładzić i przenieść na miejsce budowy.

Jeden taki blok ważył tyle, co dorosły hipopotam, czyli około 2 tony; robotnicy przeciągali je po gładkich drewnianych rolkach pokrytych śliskim szlamem i usypanej z ziemi rampie, wiodącej w górę piramidy.

Wnętrze piramidy wypełnione było rozmaitymi korytarzami, pięknie zdobionymi galeriami i komorami grobowymi.

Dawniej sądzono, że piramidy stawiane były w morderczej pracy przez dziesiątki tysięcy styranych niewolników, tymczasem najnowsze odkrycia podważają tę teorię. Budowniczy byli zawodowi, wolni rzemieślnicy, którzy posiadali własne osiedla mieszkaniowe oraz opiekę lekarską.

Piramidy egipskie, jak sugerują archeologiczne oraz pisane dowody, były pomnikami zmarłych, lecz niekoniecznie grzebano w nich faraonów. Jedną z funkcji piramid, a także innych grobowców, było stworzenie domu dla Ka, czyli duszy, która, jak wierzyli Egipcjanie, nadal żyje po śmierci człowieka.

Piramidy egipskie do dziś budzą wielkie emocje zarówno pod względem estetycznym, turystycznym, literackim, mitologicznym, jak i pod względem architektonicznym, historycznym, ogólnie mówiąc- naukowym. Nie istnieje jednoznaczna teoria zawierająca mocne tezy na temat tego, w jaki sposób powstały piramidy. Jedno jest jednak pewne, przetrwały one tysiące lat i kryją w sobie jeszcze nie jedną tajemnicę.

Rodzaje piramid:

- Mastaba to najstarszy typ monumentalnych nagrobków w starożytnym Egipcie. Budowla ma jedną kondygnację, a jej zewnętrzne ściany są lekko nachylone.

- Piramida Schodkowa to szereg nakładających się na siebie mastab.

- Piramida Łamana - kąt nachylenia krawędzi do podstawy zależy od piętra piramidy.

- Piramida Właściwa (klasyczna) - ostateczną formą idealnego ostrosłupa jest piramida Cheopsa.

W całym Egipcie zbudowano łącznie 11 piramid.

Napisy na piramidach świadczą o tym, że Egipcjanie łączyli swoich bogów z gwiazdami i planetami. Niektórzy uczeni sądzą, że układ trzech wielkich piramid w Gizie odzwierciedla położenie gwiazd w konstelacji.

Do dnia dzisiejszego piramida zabiera rocznie kilka ofiar. Są to najczęściej młodzi chłopcy, którzy wspinają się na szczyt, dla zakładu - kto szybciej. Z wejściem nie ma problemu, natomiast zejście sprawia duże kłopoty nawet osobom wysportowanym. Upadek z takich wysokości najczęściej kończy się śmiercią...

Wraz z upadkiem państwa nastąpiło zahamowanie rozwoju sztuki, w tym architektury. Tradycje sztuki memfickiej kontynuowane są w Heraklepolis. Inne ośrodki odchodzą nieco od nieco od obowiązujących schematów. To z kolei spowodowało pewne zróżnicowanie pomiędzy poszczególnymi twórcami.

ŹRÓDŁA:

http://www.interklasa.pl

http://www.karola-w-egipcie.blogspot.com

http://hufus.republika.pl

USTRÓJ POLITYCZNY

USTRÓJ POLITYCZNY DAWNIEJ

Cywilizacja i ustrój polityczny starożytnego Egiptu jest najstarszą formą ustrojowa.

Początki tego państwa sięgają 3500r. p.n.e. kiedy to nad Nilem powstały pierwsze państwa. Około roku 3200 p.n.e. faraon Menes dokonał zjednoczenia Górnego i Dolnego Egiptu ze stolicą Memfis. Po tym wydarzeniu założył dynastię. Egipt Starego Państwa był tak silnie scentralizowany, że bardzo szybko nastąpiła zmiana państwa patriarchalnego w państwo despotyczne. Faraon sprawował w Egipcie władzę absolutną nie tylko świecką, ale także religijną. Cała władza skoncentrowana była w jego rękach. Przez ludność był uważany za boga. W sprawach sądowniczych faraon wypowiadał się na szczeblu lokalnym przy pomocy nomarchów. Do wyroku można było się odwołać do trybunału sześciu izb. W sprawach skarbowych w państwie działała administracja skarbowa, którą zajmował się naczelny skarbnik. Jako pomoc miał pod sobą dwóch podskarbich. W systemie wojskowym na początku istnienia państwa nie utrzymywano stałej armii. Podstawą było pospolite ruszenie. Do rozwoju doszło w późniejszym okresie tworząc armię zawodowa, w której skład wchodziła często ludność państw podbitych.

Podsumowując, na szczycie społecznej piramidy w Egipcie stał równy bogom faraon, który był właścicielem całego państwa i ogółu jego mieszkańców pełniąc funkcje: króla, najwyższego kapłana, sędziego oraz wodza armii. W dodatku faraon zajmował stanowisko pośrednie pomiędzy bogiem a ludźmi. We wszystkich powinnościach monarchę wspierała wyselekcjonowana grupa najzamożniejszych arystokratów, zazwyczaj blisko spokrewnionych lub spowinowaconych z władcą. Poza faraonem i jego dworem ważną rolę w Egipcie odgrywała armia urzędników, pośród których pierwszą pozycję zajmował wezyr. Wezyr był najbliższym współpracownikiem faraona. Godność tę sprawowała jedna, a niekiedy dwie osoby. Podstawę administracji tworzyła bardzo liczna warstwa pisarzy. Kluczem do awansu było wykształcenie, ono decydowało o karierze. W społeczeństwie wysoko ceniono biegła umiejętność pisania oraz liczenia. Jednak takie wyszkolenie było trudne i w praktyce nieosiągalne dla zwykłego obywatela.

USTRÓJ POLITYCZNY WSPÓŁCZEŚNIE

Głowa państwa jest prezydent. Jego kandydaturę wysuwa zgromadzenie ludowe (parlament), a zatwierdzają obywatele na sześcioletnią kadencję w głosowaniu powszechnym. Liczba kadencji jest nieograniczona, a prezydent ma szerokie uprawnienia w zakresie władzy ustawodawczej i wykonawczej. System prawny obowiązujący w Arabskiej Republice Egiptu oparto na prawie anglosaskim, islamskim oraz Kodeksie Napoleońskim. Obowiązują zapisy konstytucji z 11 września 1971. Egipt zaakceptował także (z zastrzeżeniami) zwierzchnictwo Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

Źródło: http://www.stankiewicz.ovh.org/ustroje.html

http://egipt.rainbowtours.pl/

http://www.bryk.pl/teksty/liceum/historia/staro%c5%bcytno%c5%9b%c4%87/9335-staro%c5%bcytne_ustroje_polityczne.html

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ae/piramida.png/350px-piramida.png

ŻYCIE CODZIENNE

Życie nie tylko koncentrowało się nad brzegami rzeki, ale w ogóle było możliwe tylko dzięki jej istnieniu. Egipt jest darem Nilu pisał w V w. p.n.e. grecki podróżnik Herodot, nazywany Ojcem Historii. Miał w prawdzie na myśli fakt, że delta Nilu powstała z osadzających się namułów rzeki, popularnie jednak cytuje się jego zdanie, by podkreślić rolę jaką spełniał Nil nawadniając i użyźniając kraj podczas corocznych wylewów. Miało to decydujące znaczenie dla rolnictwa, na którym oparte było całe egipskie życie. Deszcze padające w górach Abisynii sprawiały, że pod koniec lipca Nil zaczynał przybierać i na kilka miesięcy rozlewał się po całym kraju, nawadniając pola, wypłukując sól z ziemi i osadzając żyzny muł. Zbyt wysoki wylew kończył się powodzią, zbyt niski – brakiem urodzaju i głodem. Nic więc dziwnego, że od najwcześniejszych czasów Egipcjanie rozwinęli system obserwacji (w tzw. nilometrach) i zapisu poziomów Nilu.

Dobroczynny zapewniający dostatek wylew był personifikowany z jako bóg Hapi, przedstawiany jako mężczyzna o obfitych kształtach. Nil stanowił główny szlak transportowy i żegluga pełniła kluczowa rolę zarówno w życiu codziennym, jak i w wyobrażeniach dotyczących świata nadprzyrodzonego i życia po śmierci.

Fauna i flora nilowa stanowiła jeden z istotnych elementów egipskiego życia: połowy ryb i polowania na ptaki dostarczały żywności; zbiór papirusu umożliwiał budowę trzcinowych łodzi, wyplatanie mat, koszy, sandałów i sznurów, a także produkcje materiału piśmienniczego. Funkcjonowała także w sferze symboliki. Powszechnie spotykane lilia i papirus stały się roślinami heraldycznymi Górnego i Dolnego Egiptu, zwierzęta wiązano z bóstwami. Szczególne znaczenie miały groźne gatunki takie jak krokodyl i hipopotam, budzące lęk, ale także obłaskawiane w formie zabawek.

Nil zapewniał funkcjonowanie rolnictwa irygacyjnego. Tereny uprawne pocięte były siecią kanałów ze śluzami i groblami, co umożliwiało maksymalne wykorzystanie żyzności ziemi. Egipcjanie uprawiali głównie pszenice i jęczmień, z których wyrabiano chleb i piwo, stanowiące podstawę egipskiej diety., Mimo stosunkowo prostych metod uprawy ziemi, sprzyjający klimat i wylewy rzeki pozwalały zazwyczaj na obfite zbiory, umożliwiające magazynowanie wielkich ilości zboża. Chociaż zdarzały się lata chude jak te opisane w biblijnej historii Józefa, to zwykle panował dobrobyt, co sprawiało, że do Egiptu często przybywali cierpiący niedostatek cudzoziemcy. W czasach rzymskich Egipt był wręcz spichlerzem cesarstwa. Oprócz zboża uprawiano wiele gatunków warzyw i owoców, w tym figi, daktyle i winogrona.

Hodowla zwierząt obejmowała tradycyjne rodzaje: bydło, owce, kozy, kaczki, gęsi. Zwierzętami transportowymi były przede wszystkim osły, konie pojawiły się wraz z najazdem Hyksosów. Natomiast kojarzone dzisiaj powszechnie z Egiptem wielbłądy rozprzestrzeniły się dopiero w okresie grecko-rzymskim. Niekiedy Egipcjanie dokonywali eksperymentów hodowlanych, próbując udomowić tak nietypowe gatunki jak hieny czy żurawie. Rolę zwierząt domowych pełniły psy, wykorzystywane do polowania, a także małpy. Dopiero od Średniego Państwa pojawiły się koty.

Tereny uprawiane graniczyły z pustynią. Oprócz eksploatacji bogactw naturalnych, przede wszystkim surowców skalnych, złota i miedzi, tereny pustynne były obszarem polowań. Wilgotniejszy niż obecnie klimat sprawiał, że w Egipcie występowało wiele gatunków spotykanych dzisiaj tylko w głębi Afryki, jak lwy, antylopy i strusie.

Świat zwierzęcy i roślinny otaczający Egipcjan znajdował częste odzwierciedlenie w formie dekoracji i przedmiotów codziennego użytku. Poddani faraona cenili piękno i wygodę. Wytwory egipskich rzemieślników charakteryzuje elegancja i oryginalność formy, funkcjonalność i precyzja wykonania.

Źródło: http://www.muzarp.poznan.pl/muzeum_new/muz_pol/wystawy_stale/egipt/zycie_codz/zyc_codz.html

Post próbny

Projekt gimnazjamny uczennic Zespołu Szkół Plastycznych w Katowicach.